суббота, 28 ноября 2015 г.

Peace Symbols

The symbol originally designed for the British nuclear disarmament movement is now widely used.
A number of peace symbols have been used many ways in various cultures and contexts. The dove and olive branch was used symbolically by early Christians and then eventually became a secular peace symbol, popularized by Pablo Picasso after World War II. In the 1950s the "peace sign", as it is known today, was designed as the logo for the British Campaign for Nuclear Disarmament and adopted by anti-war and counterculture activists in the United States and elsewhere. The peace sign was first used in the United States.

The olive branch

The use of the olive branch as a symbol of peace in Western civilization dates at least to the 5th century BC. The olive tree represented plenty, but the ancient Greeks believed that it also drove away evil spirits. The olive branch was one of the attributes of Eirene, goddess of peace.
The Romans believed there was an intimate relationship between war and peace.  Appian describes the use of the olive-branch as a gesture of peace by the enemies.

The dove and olive branch

The use of a dove and olive branch as a symbol of peace originated with the early Christians, who portrayed the act of baptism accompanied by a dove holding an olive branch in its beak and also used the image on their sepulchers. The dove appears in many funerary inscriptions in the Roman catacombs sometimes accompanied by the words in pace.
Christians derived the symbol of the dove and olive branch from two sources: Greek thought, including its use of the symbol of the olive branch and the story of Noah and the Flood. The story of Noah in the Hebrew Bible ends with a passage describing a dove bringing a freshly plucked  olive leaf a sign of life after the Flood and of God's bringing Noah, his family and the animals to land. Jews never used Noah's dove and olive leaf as symbols of peace.
In the earliest Christian art, the dove represented the peace of the soul rather than civil peace. 

The broken rifle

The broken rifle symbol is used by War Resistance International (WRI). In 1915 it appeared on the cover of a pamphlet, Under the Broken Rifle. The (German) League for War Victims, founded in 1917, used the broken rifle on a 1919 banner.
In 1921, Belgian workers marching through La Louvrière on 16 October 1921, carried flags showing a soldier breaking his rifle. 

вторник, 17 ноября 2015 г.

Chinese culture and traditions

China is an extremely large country, and the customs and traditions of its people vary by geography and ethnicity. More than 1 billion people live in China, according to the Asia Society, representing 56 ethnic minority groups. The largest group is the Han Chinese, with about 900 million people. Other groups include the Tibetans, the Mongols, the Manchus, the Naxi, and the Hezhen, which is smallest group, with fewer than 2,000 people.

Chinese New Year

Of all the Chinese festivals, Chinese New Year is for kids of all ages the most loved and anticipated. In China, planes, trains, buses, boats, donkeys, and any means of transportation you can imagine, are jammed packed with people returning home to enjoy the celebrations with their friends and family. And all over the world, wherever there is a Chinatown, the festivities are a colorful display of dragon dances, lantern festivals, feasts, and of course firecrackers!

The History of Chinese New Year
This traditional fest has been celebrated for more than four thousand years. It came about from ancient celebrations to mark the end of the long winter season and the beginning of spring. It celebrates the earth coming back to life and the beginning of the growing cycle. This is why it is also called the Spring Festival. For Chinese people all over, the Lunar New Year is the celebration of the year, a time for happy reunions, family and friends, rich in colorful traditions and customs.

When is Chinese New Year?
In western countries, New Year's Day always falls on January 1st. In China, New Year's Day is also the first day of the first month of the Lunar Calendar! Therefore, Chinese New Year dates vary each year and could fall at the end of January or in February. The New Year celebrations begin on New Year's Eve, the big party is on New Year's Day, and the action continues for the next 15 days. It all ends with the first full moon of the year, fifteen days later with the Lantern Festival, another great carnival and the perfect ending to this great holiday season. As per long-standing Chinese customs, each year is assigned an animal according to the Chinese Zodiac.

Chinese New Year Decorations
Dazzling and glittering Chinese New Year Decorations never fail to capture the magic and energy of this fabulous season. Just like in the West at Christmas time, as Chinese New Year approaches, homes, businesses, shopping centres, offices, shops, airports, train stations... are dressed in their holiday best. A sea of red and gold, bright lanterns and auspicious plants and flowers are the hallmarks of the season, heralding the arrival of the largest and most important festival of the year.

Bright Red Lanterns
Bright red lanterns are perhaps the most popular way to add that spark to the celebrations. You see them popping up everywhere around town, the temples, the stores, homes, parks... Chinese lanterns come in all sorts of shapes, sizes and colours, although for Chinese New Year, the traditional red and gold balloon lantern is one of the most popular ones. The red Chinese Lantern has become a symbol of Chinese Culture. To Chinese, it represents vitality and prosperity, you see them hanging year-round in Chinatowns around the world.

пятница, 30 октября 2015 г.

Human trafficking

We live in the 21st century where each and every individual is free to do whatever they like, act however they like, and live however they please. We talk about freedom but in reality, not all individuals are free. Slavery is abolished and is made illegal in all the countries of the world, but people are still slaves to many things, knowingly or unknowingly. One such situation where an individual lacks freedom is prevalent widely amongst many countries of the world till date. This is human trafficking.

What is human trafficking? 

A $32 billion annual industry, modern day trafficking is a type of slavery that involves the transport or trade of people for the purpose of work. According to the U.N., about 2.5 million people around the world are ensnared
 in the web of human trafficking at any given time.
Human trafficking impacts people of all backgrounds, and people are trafficked for a variety of purposes. Men are often trafficked into hard labor jobs, while children are trafficked into labor positions in textile, agriculture and fishing industries. Women and girls are typically trafficked into the commercial sex industry, i.e. prostitution or other forms of sexual exploitation.

What is sex slavery/trafficking? 

Sex trafficking or slavery is the exploitation of women and children, within national or across international borders, for the purposes of forced sex work. Each year, an estimated 800,000 women and children are trafficked across international borders—though additional numbers of women and girls are trafficked within countries.
Some sex trafficking is highly visible, such as street prostitution. But many trafficking victims remain unseen. Sex traffickers may also operate out of a variety of public and private locations, such as massage parlors, spas and strip clubs.
Adult women make up the largest group of sex trafficking victims, followed by girl children, although a small percentage of men and boys are trafficked into the sex industry as well.
Human trafficking migration patterns tend to flow from East to West, but women may be trafficked from any country to another country at any given time and trafficking victims exist everywhere. Many of the poorest and most unstable countries have the highest incidences of human trafficking. Where economic alternatives do not exist, women and girls are more vulnerable to being tricked and coerced into sexual servitude. Increased unemployment and the loss of job security have undermined women's incomes and economic position.

воскресенье, 25 октября 2015 г.

Republic of Singapore

Singapore (/ˈsɪŋɡəpɔr/), officially the Republic of Singapore, and often referred to as the Lion City, the Garden City, and the Red Dot, is a leading global city-state and island country in Southeast Asia. Singapore's territory consists of the diamond-shaped main island and more than 60 significantly smaller islets.
In 1826 it became part of the UK. It became independent from Britain in 1963.
Singapore is a parliamentary republic.

Singapore has a tropical rainforest climate with no distinctive seasons.
Since Singapore is a small island with a high population density, the number of private cars on the road is restricted so as to curb pollution and congestion.
Singapore is a major international transport hub (A transport hub  is a place where passengers and cargo are exchanged between vehicles or between transport modes)  in Asia, positioned on many sea and air trade routes.
Buddhism is the most widely practised religion in Singapore. The next-most practised religion is Christianity, followed by Islam, Taoism, and Hinduism. 17% of the population did not have a religious affiliation.
Singapore has four official languages: English, Malay, Mandarin Chinese, and Tamil. English is the common language, and is the language of business, government.
Singapore is a very diverse and young country. It has many languages, religions, and cultures for a country its size

пятница, 19 июня 2015 г.

Էդվարդ Մունկ

Ծնունդով նորվեգացի Էդվարդ Մունկը էքսպրեսիոնիստական հոսանքի ներկայացուցիչ է։ 20-րդ դարի վերջին նա մեծ դեր է խաղացել գերմանական էքսպրեսիոնիզմի կայացման գործում և արվեստի այն ուղղության մեջ, որի հետևորդն էր ինքը: Դա հաջողվել է մասնավորապես մտավոր ծանր վիճակի դրսևորումների շնորհիվ, որոնք արտացոլված են նրա շատ աշխատանքներում:  
Էդվարդ Մունկը ծնվել է Նորվեգիայում 1863թ և կյանքի սկզբնական տարիներն անցկացրել Օսլոյում։ Նա կապ էր պահպանում հայտնի նկարիչների և արվեստագետների հետ, ովքեր անկախ էին գործում (Յակոբ Մունկ, Պետեր Մունկ)։ Նրա ծնունդից մի քանի տարի անց՝ 1868թ, ապագա նկարչի մայրը մահանում է տուբերկուլյոզից, որից հետո նրան խնամում է հայրը։ Վերջինս մտավոր խնդիրներ ուներ, որն էլ իր ազդեցությունն է ունեցել Էդվարդի և ընտանիքի մյուս երեխաների կյանքում: Նրանք մեծացել են վախի մթնոլորտում: Դա է եղել պատճառը, որ Մունկի կտավները մռայլ գույներով են արված:
1885թ Մունկը մեկնում է Փարիզ և շատ տպավորվում արվեստագետներ Կլոդ Մոնեի, Էդուարդ Մանեի, Վան Գոգի ստեղծագործություններով: Փաստն այն է, որ Մունկի աշխատանքները նկարված են պոստիմպրեսիոնստական ոճով:
Նրա աշխատանքներից շատերում առկա են նաև սիմվոլիզմի տարրեր: Այս ոճով ստեղծվել են հիմնականում այն կտավները, որոնք վեր են հանում իր զգացմունքները, բացահայտում մարդու ներաշխարհը՝ ի հակադրություն արտաքին երևույթների:  
Մունկի ստեղծագործությունների մեծամասնությունն ավելի շատ զգացմունք են արտահայտում, քան արտաքին հայացքներ: Դրանք պարունակում են կյանքի և մահվան, սիրո և վախի արտահայտություններ, միայնակության պատկերներ, որոնք դիտորդը կարող է հեշտությամբ նկատել: Մուգ երանգները ցույց են տալիս արվեստի մռալ կողմը, իսկ ստվերները պատկերվել են կարծես ինչ-որ բան քողարկելու համար: 

среда, 17 июня 2015 г.

Հայկական դիցարան

Դիցաբանությունը հոգևոր մշակույթի ոլորտ է, որտեղ  արտացոլված են մարդկանց երևակայական պատկերացումները բնության ու հասարակության մասին: Այն նաև առասպելների ծագման ու զարգացման օրինաչափություններն ուսումնասիրող գիտություն է:
Դիցաբանությունը ձևավորվել է հասարակական կյանքի, մարդու երևակայության, վերացական մտածողության զարգացմանը զուգընթաց: Մարդը փորձել է իրականությունը ճանաչել, իմաստավորել ու արժևորել զանազան կենդանակերպ էակների, դյուցազունների, ոգիների, ապա նաև մարդակերպ աստվածների միջոցով: Առավել զարգացած դիցաբանական պատկերացումներում աստվածները գերբնական հատկություններով օժտված, հույզեր, ապրումներ, մտածողություն ունեցող, կատարյալ և մարդակերպ էակներ են, որոնցից յուրաքանչյուրը խորհրդանշում է բնության ու հասարակության առանձին երևույթներ, հոգևոր-բարոյական արժեքներ:
Դիցաբանական աստվածները և կիսաստվածները (հերոսներ), մարմնավորելով բնության տարրերը, ձեռք են բերել հասարակական-բարոյական նշանակություն և խորհրդանշել չարի կործանումը, բարին, գեղեցիկը, հերոսականը: Դիցաբանությունը ներառել է ժամանակի կրոնական, փիլիսոփայական պատկերացումները, գիտությունն ու արվեստը: Դրա վկայությունն աստվածների պաշտամունքն է. կառուցվել են տաճարներ, կանգնեցվել նրանց արձանները, մատուցվել զոհեր, կազմակերպվել հատուկ տոնախմբություններ:
Գրեթե բոլոր ժողովուրդներն էլ ունեցել են դիցաբանական զանազան ըմբռնումներ, զարգացման տարբեր աստիճանների հասած դիցաբանություն: Համաշխարհային դիցաբանության մեջ առանձնանում են հունականը, հռոմեականը և հնդկականը, որոնք ժամանակին գրառվել ու համակարգվել են: 

вторник, 16 июня 2015 г.

Դրամատիկական ժանրեր

Դրամատուրգիայի ժանրերը հիմնականում երեքն են՝ տրագեդիա (ողբերգություն), կոմեդիա (կատակերգություն) և դրամա (նեղ իմաստով):
Ողբերգություն: Ողբերգությունը գրական-թատերական այն ժանրն է, որի մեջ առավել լրիվությամբ արտացոլվել են իրականության ողբերգական կղմերը, հասարակության առաջընթացի համար մարտնչող ու զոհվող հերոսի վեհ գծերը: Եթե գրական մյուս տեսակներում ողբերգականի արտացոլումը կարող է լինել կամ չլինել, ապա տրագեդիայի մեջ այն պարտադիր է:
Տրագեդիան հնագույն ժանրերից մեկն է: Անտիկ աշխարհւմ այն ծագեց ծիսային երգերից ու ներկայացումներից, որոնք կապված էին որոշակի տոների, հավատալիքների, հատկապես Դիոնիսի պաշտամունքի հետ: Ըստ հին հունական դիցաբանության խաղղի և գինու աստված Դիոնիսը սպանվեց տիտանների կողմից, բայց նորից վերակենդանացավ իր հոր՝ Զևսի կամքով: Դիոնսի մահն ու վերակենդանանալը, հին հույների պատկերացմամբ, ամեն տարի սիմվոլիկ կերպով կրկնվում է աշնանը բնության թառամելով և գարնանը նորից կանաչելով: Այդ առասպելի շուրջ հատուկ տոների ժամանակ կատարվում էին երգեր, տրվում էին ներկայացումներ, որոնք պատմում էին Դիոնիսի տանջանքների, մահվան ու հարություն առնելու մասին: Այդպիսի երգերն այն ժամանակ կոչվում էին «տրագեդիա», որը բառացի նշանակում է «այծի երգ», քանի որ նրանց կատարման ժամանակ սովորաբար այծեր էին զոհաբերվում աստվածներին: Սակայն աստիճանաբար «տրագեդիայի» բովանդակությունն ընդլայնվեց. տրագեդիա ասելով սկսեցին հասկանալ առհասարակ տխուր, ողբերգական որևէ պատմություն:
Տրագեդիայի մեջ պատկերվում են կյանքի ամենաուժեղ, սուր հադրությունները, որոնք գրեթե միշտ ողբերգական վախճան են ունենում, ավարտվում են գլխավոր հերոսի կործանումով:
Տրագեդիան արծարծում է քաղաքական և բարոյական մեծ հարցեր, կատարում վիթխարի ընդհանրացումներ, որոնք իրենց նշանակությունը չեն կորցնում շատ սերունդների համար: